Tag Archives: poem

“പ്രിയപ്പെട്ട ജോൺ…..”

 നീ എനിക്കു വീഞ്ഞു പകർന്നു തന്നു…

ആ മുന്തിരിച്ചാറിന്റെ വീര്യം എന്നെ മത്തുപിടപ്പിച്ചു…

എന്റെ പ്രണയം വീഞ്ഞുപോലെ നുരഞ്ഞുപൊന്തി…

നിന്റെ വാക്കുകൾ മഴപോലെ എന്നിൽ 

പെയ്തുതോർന്നു…

നിന്റെ അചഞ്ചലമായ സ്നേഹം എന്നിൽ പ്രതീക്ഷകളുടെ വിത്തുപാകി…

പ്രണയത്താൽ നനഞ്ഞുകുതിർന്ന, എന്റെ നിശ്വാസങൾ പോലും താളാത്മകമായി…

ഹിമകണങൾ പെയ്തുതോർന്ന മലഞ്ചെരുവുകളിലെ

കാറ്റിന്റെ ചൂളം വിളികൾ എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി…

എങ്കിലും അവിടെ ഞാ൯ നിനക്കു വേണ്ടി 

മുന്തിരി വള്ളികൾ പടർത്തി…

വീര്യമേറിയ വീഞ്ഞിനായി,എന്റെ പ്രണയം

മണ്ണിനടിയിൽ സൂക്ഷിച്ചുവച്ചു…

കാലം പലത് കടന്നുപോയി…

വീഞ്ഞിനൊപ്പം എന്റെ പ്രണയവും വീര്യമുള്ളതായി…

ഇന്നു ഞാനതു നിനക്കു പകരുന്നു…

ചവർപ്പു കലർന്ന അതിന്റെ ലഹരി നീ നുകരുക………..

Advertisements

കടം തരുമോ?

ഇ൱ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കത മുഴുവൻ ആ

രണ്ടു കണ്ണുകളിൽ…

പാതി വിടർന്ന പൂപോലെ ചിരിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ…

ഹൄദയത്തിന്റെ നൈർമല്യം ആ കണ്ണുകളിലെ

വെളിച്ചമായി….

 ബാല്യം രണ്ട് മഞ്ഞു തുള്ളികളായ് 

നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ…

തിര പോലെ തഴുകുന്ന 

ആ കണ്ണുകൾ എനിക്കൊന്നു

കടം തരുമോ? 

കളങ്കമില്ലാതെനിക്കീ ലോകത്തെ ഒന്നു കാണാൻ…

“കണ്ടതും കേട്ടതും…”

എരിയുന്നു ചിന്തകൾ,

നീറ്റുന്നു നോവുകൾ

പുകയുന്ന കനലിന്റെ

പൊരികളിൽ ചിതറുന്നു,

വ്രണിതമാം ഹൄത്തിന്റെ ധാർഷ്ട്യം..

കുമിയുന്ന തോൽവികൾ

നമ്മെ എതിരേൽക്കവേ,

കാല യവനികയിൽ മറയുന്നു

നി൯ മുറിപ്പാടുകൾ…..

അറുത്തും മുറിച്ചും വിലപേശി

വിറ്റൊരെൻ ചിന്തകളെനിക്കുന്നു,

പാഴ്ചുമടു മാത്രമായ്..

പൊരിയുന്ന വയറുകൾ ഉറവകൾതേടുന്നു,

കണ്ണുകളടച്ചു നാം ഇരുളിൽ പരതുന്നു..

ചോരുന്ന മാനവും മുറുകെപ്പിടിച്ചു,

കൊണ്ടുഴലുന്ന നാരിത൯ ഗദ്ഗദം നിറയുന്നു…

വർഗ്ഗവും വർണവും പോർവിളിനടത്തുന്നു

ഭൂമിത൯ മേനിയിൽ നിണമുതിർക്കുന്നു

‘നീ നിന്റെ,ഞാ൯ എന്റെ’ ധ്വനികൾ മുഴങുന്നു

നമ്മൾതൻ മൌനമോ ഇന്നിൽ ലയിക്കുന്നു..

“ഉയരട്ടെ വാക്കുകൾ

പൊരുതട്ടെ നോവുകൾ

തെളിയട്ടെ ചിന്തകൾ, മർത്ത്യ….”